... و عشق

عشق من نه بچه بازی بلکه عشقی پاک بود

نه هوا بود و هوس بلکه جهانی صاف بود

قلب من آینه ی عشق و صفا بود و وفا

دل درون آتش عشقت خلیل الله بود

عشق تو گرچه دلم سوزاند لیکن بی وفا

هر چه دل بی سر پناهی بودنش آزاد بود

من سکوت لب به نجوای دگر را نا دهم

این سکوت لب همی درمان این بی یار بود

من نمی خواهم ز تو درمان این بیمار دل

آتش عشق تو در دل عادت و تیمار بود

من گزیدم خامشی در این سرای پر صدا

گوش دل از هرچه فریاد و فغان در زار بود

شب درون خواب می آیی مرا ای سحر نام

کاش اکنون این دو چشمانم درون خواب بود

نیست حزن من نبودن در کنارت ناز یار

درد من از ثقل چشمان پر ایجاز بود

از برای عشق تو اینگونه بودن نیست باک

گشتن عشقم فراموشت دلم را باک بود

هرچه می خواهد دلت با من بگو فریاد کن

این دلم با حرف شیرینت مرا فرهاد بود

کوه غم با تیشه ی عشقت مرا همراه بود

آخرین خانه مرا این بیستون دیوار بود

من دوست دارم همیشه یه جایی تموم کنم و از یه جایه دیگه شروع کنم اما وقتی به پشت سرم و به گذشته نگاه می کنم یه جوری می شم اخه می دونین من همیشه در اکنون زندگی می کنم و سعی می کنم همه ی لحظاتم بهترین لحظه هام باشن

من غم و غصه رو به اندازه ی شادی دوست دارم چون مکمل هم ان

ما باید یاد بگیریم که همه چیز رو دوست داشته باشیم حتی کلاغ سیاه رو

زشت را دوست بدار چون زیبا را همه دوست دارند

سلام دوستان

خواستیم دنیایی از نور برای دل خود بسازیم در حالی که نمی دانستیم دنیای ما نورانیست و این ما بودیم که چشمانمان نور نداشت

خواستم و شد

نور به درون دل ما تابید و دنیای ما نیز نورانی شد مثل همه ی هستی

و باری دیگر انسان دریافت که می تواند با خیال به همه ی دنیا حکومت کند