درد درمان

ای پاســـبان بیـــدار شــو، امــوالمــان را دزد بــرد

ای حـافــظ نـامــوس و دیــن، چشـمان او، آرام* برد

ای بخــت خــوابیده تــو را می خوانم و بیدار شــو 

 بیـــدار شــو ای جـــان مـــن با ایــن دلم همراه شو

دردی در این دل داده ام درمان ز راهـم می رسد؟

 در ایــن ســرای بـی کسی بی درد آدم می شود؟

در عـرف و دین عاشقی مهر سکوت است بر لبان 

 هر کس شکست این مهر خود از یاد جانان یاد برد

لطفی بکن بر ما که این مهر سکوت لب شکست

 هیــهات ای جــانــان مـا در حجــــر تـــو دلـــدار مرد

آخــــر چــــرا بر جــای دل سنگیست در سینه تورا 

  آخـر نمی دانــی مگـــر عشــــق تـــو او بــردار برد!

ای صاحـب جـان و تنــش باشـد نگاهش هم مکن 

 حتــــی بــــرای دل خوشـــی لبخند بر رویـش مکن

آخــر چـه حـــد دارم تـــوان تا که بــگویــم از فـــراق 

  گویـــم کــه این دلیـــار ما دیگــــر نمی گیـــرد سراغ

ای دردمنـــدان باز هـم درمــــان جانــها می رســد

  اندر ســـرای عاشقـــی حجـــران به پایان می رسد

***در بیت اول مصراع دوم منظور از آرام همان آرامش می باشد***