خیال

در کوچه ی خیال پرسه می زنی

خنده های مرا گریه می شوی

این روح خسته را تیمار می کنی

جانم گرفته و بیمار می کنی

بیمار حجر توام ای نازنین دل

این درد را فقط درمان تو می کنی

دردم فزون می شود بعد رفتنت

گفتی که بعد این یاد دیگر نمی کنی

عهدم فراموشم نشده ای نازنین دل

حال آنکه با ناز نگاه زخمم می کنی

گفتم که هرگز فراموشت نا کنم

گفتی که یاد مرا دیگر نمی کنی

باشد فراموش کن یاد مرا

با این کار سنگ بودن یار می کنی

سنگ بودن در خور معشوق است

تو هم معشوقی را یاد می کنی

مجنون بعد یاد تو جنون را گزید

تو یاد او دیگر نمی کنی؟

این کن، کار معشوق این کار است

که دیگر فکری به حال عاشق نمی کنی

باز این دلم یاد یارم می کند

از ندای او نوایی می کند

عاشقانه، مست مستان می شود

سوی یار دل نوازان می شود

می زند هر دم ندایی از فراق

یاد او از پای می اندازد مرا

باز می گویم به دل یادش مکن

باز با باز دلت پرواز کن

هر دمش گیرم بغل تا یک سری

او به آرامش رسد با دیگری

هر زمان یاد دیگر من می کنم

می زند فریاد تا این نی کنم

می سوزم و می سازم با درد فراق

نیست گوشی تا شند فریاد ما

این جدائی، این فراق و نیستی

نیستی تا بینی ای دوست، نیستی

نیستم با کس جز یار خودم

گر بمیرم با یاد یار خودم

این خداوند بزرگ و بی منتها

هست با ما تا ابد، تا منتها

انتها و ابتدا، کس نداند که کجاست

ابتدا و انتها اصل خداست

من نمی دانم یک روز و زمان

پیش تو باشم ای یار جوان

من همی رفتم، رفتم ز پیش

تو بمان ای یار زیبا، بیش

هر دم آرام آیم از یاد تو

بعد آن دیوانه و مستم، بی یاد تو

گاه گاه یادی کن از دل دیوانه ام

تا که یابم مٲمن آرامشم