خدایا چه می خواهی کنی با من
بگو تا خود کنم با خود
نمی خواهد کشی زحمت
بگو من می دهم خود زجر
خدایا بس کن این بازی
ببین شیطان شده عاصی
از این تکرارها هم او
شده تعظیم را رازی
جواب ملتم را ده
جواب هر جوان شهر
جواب بچه ی پر درد
جواب دختر آواره در خلوت...
جواب مادر پر درد
جواب آن پدر را ده
که شب بی نان
خجالت می کشد برگردد آن خانه
آه
جواب کودکان بی پدر مادر
خدایا خسته ام خسته
نمی خواهم کنم بازی
در این فیلم تکراری
خدا بس کن این بازی بس کن دیگه بسه
یه حس بد یه حس خوب
یه حس تازگی اما آشنا و خطرناک
یه حس زیبا اما نفرت انگیز
وای به حال دلم
براش نگرانم
بعد از مدتها دوباره دست به کیبورد می شم
از خدمت سربازی نزدیک به 4 ماه مونده که تموم بشه
این روزا یه کاری با بچه ها شروع کردیم یه کار انیمیشن به اسم "فردا خورشید خواهد درخشید" کار جالبیه هم از نظر موضوع و هم از نظر کیفیت کار، کار دو بعدی سه بعدی هست یعنی تلفیقی منم به عنوان تدوین صدا و کامپوزیتور و گاهاً سه بعدی کار پروژه مشغول به کارم
برام دعا کنین
آهای یه نفری می دونی خیلی دوست دارم برام دعا کن در ضمن خیلی دلتنگتم
فدات :)
قبل از همه چيز بايد بگم كه خيلي خوشحالم كه وبلاگم بازديد كننده كمي داره و تنها من براي چند نفره كه دارم اين وبلاگ رو مي نويسم
اول از همه عيدتون مبارك صد سال به اين سالا انشالله خوب و خوش خرم باشيم (با آقايون روبوسي و با خانوما با يه لبخند اما با سري پايين)
دوم اينكه امسال عيد من سربازم
سوم يه مطلب درباره ي نو شدن همه چيز:
" گلي مرد
تبديل به دانه گشت
دانه را باد برد
و در دل خاك كاشت
آسمان باريد
زمين تر شد
دانه بارور شد
از دل خاك سر برون آورد
و
دوباره گل متولد شد "
اميدوارم كه هميشه دلاتون بعد هر شكست كه تجربه محسوب مي شه دوباره از نو متولد بشه با آب باران عشق
دوران خدمت سربازي اون تو عجب شير باعث مي شه آدم يه چيزهايي به دست بياره و يه چيزهايي از دست بده
اما مسئله اينجاس كه اون چيزهايي كه از دست ميدي خيلي با ارزش هستن و اون چيزهايي كه به دست مياري پشيزي ارزش نداره
عشق محبت صفا صميميت مهربوني صافيه قلب و كلي چيزها كه چندين سال مي شه كه به زحمت جمعش كردي چند شبه از دستت مي ره
اما چيزهايي كه به دست مياري مثل حرف بد زدن به سرباز فحش دادن تو سري خوردن از بالا دستي تو سري زدن به پايين دستي زيرآب زدن و زيرآب خوردن و كلي صفات و حراكات زشت و نا پسند
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
مي دانم كه روزي باز خواهي آمد
اما دوست دارم آمدنت مرا
نوش دارو پس از مرگ سهراب قصه ها نباشد
كه زندگي قصه نيست اما قصه وار بازي مي شود
اسم وبلاگم رو بايد عوض كنم و بزارم روايت فتح
الان امروز حدودن 9 روز شده كه ما رو كردن كمك مربي و 160 و خورده اي سرباز دادن زير دستمون كه اونا كوچكترين اشتباهي مي كنن ما رو مورد عنايت قرار مي دن با اضافه خدمت و گاهي هم به ترور شخصيت راضي مي شن
كسايي كه ما با اونا طرف معامله هستيم منظورم فرماندهان هستن، هيچ چيزي بارشون نيست حتي از نظام چه برسه به هنر و ادبيات و شعر، تنها شعري كه بلدن اينه به سرباز (البته آموزشي نه به ما): گاو بتمرگ يعني آقاي محترم بنشين كه اين حرف رو با استعاره بيان مي دارن، جالبيش اينجاس كه اطراف پادگان سطل آشغال ندارن بعدش هم سربازا آشغالي كه مي خورن ميريزن زمين و بعد مجبور مي شن كه اونايي رو كه ريختن باز جمع كنن و بسوزونن مي شه گفت كه بيشتر انرژي كه صرف مي شه برا نظافته
بعدش رژه مي رن و كلي چيزهاي ديگه البته مهمترينش احترام به مافوق و اين مافوق فقط از لحاظ مدت زمان حضورش در ارتش هست كه مشخص مي شه و هيچ ربطي بازم تكرار مي كنم هيچ ربطي به علم و دانش اونا نداره، اگه سربازي كار بد انجام بده تنبيه مي شه (تا اينجاش مشكلي نيس) اما اگه يه كار خوب انجام بشه تشويقش برا فرمانهش هست و ارشدترش (خيلي جالبه!!!)
به هر حال هنوز من اولاي راهم و كلي راه دارم
دعا كنين برام :)
بازم دارم عهد مي شكنم و به جاي شعر دارم متن مي نويسم
آخه شعرم نمياد
ديگه چيزي براي شعر گفتن ندارم به اشباع كامل از حس رسيدم
آموزشيم تموم شد
دوست داشتم بافتم تبريز كه صبح برم پادگان و ظهر برگردم خونه و به كار دفتر برسم اما قسمت نبود مثل اينكه و من از بين 1200 نفر جزو 2 نفري بودم كه موندم همون پادگاني كه آموزش مي ديدم يعني "عجب شير" اوايل ناراحت بودم اما بعد سنجيدن همه ي جوانب متوجه شدم كه اين اتفاق به نفع من بوده چون پادگان عجب شير يه پادگان كوچيكه كسي كاري بهت نداره و فرصت در اختيار خودت بودن بيشتر از لشكر 21 حمزه ي تبريزه و فهميدم كه حتي اگه تبريز هم بودم هر روز خونه نمي اومدم
و اين شد كه چنين شد
الان بیش از چند سال از راه اندازی وبلاگم می گذره
چند تا خبر براتون دارم:
1. یکی اومده تو زندگیم که کل زندگیم رو عوض کرده نپورسین اسمش رو چون قراره هنوز محرمانه بمونه
از همین جا بهش می گم دوستش دارم خیلی زیاد
این اولین خبر اونقدر مهمه که خبر های بعدی رو نمی گم :)
همین یک قطره ی زیبا
و تنهایی و چشمانی پر از اشک
چه خواهد شد اگر یکسان
همین یک قطره زیبا
فرو ریزد ز دست ما
تمام فکر و ذکرش بود
نگهبانی ز این قطره
در این صحرا ی سوزان ناک
و او می دید آن ور تر
درختان را
فضای سبز
زمین ها و چمن ها را
به زیر آفتاب گرم
نفس ها در پی هر دم
برون می شد ز آن سینه
به سان صافر الاسفر
نگه انداخت بر قطره
نگه انداخت بر آن دور
تلولو داشت در آن باغ
ولی افسوس آن قطره
نگه می داشت اندر غیر
جوانک سایه می انداخت
جواب سایه اخمش بود
و دستان جوان ما
همی خشکید ز بی آبی
و لبهای قشنگ او
ترک برداشت و خون جاری
و پاهایش ز طاقت رفت
و چشمانش سیاهی دید
به خاک گرم آن صحرا
تنش افتاد از گرما
ولی یک دم به قبل خاک
دو چشمانش به وی افتاد
و آن یک قطره ی زیبا
به بی سایه محل افتاد
دو سه روزی
و شاید هم
دو سه ماهی و یا سالی
که آن عابر از این صحرا
ز خواب خفته شد بیدار
درختان بلند آنجا
همی سایه همی سرما
یکی آب روان بود و
یکی آرامش و دنیا
خبر از قطره خود کرد
از این جا و از آنجا ها
ولی افسوس آن قطره
سفر کرده بدون ما
| خوراك وبلاگ |
